روياي خاكستري

ساخت وبلاگ

جــرم جـهـنـمـیـان " س ک س " و مـشـروب بــود
و پــاداش بـهـشـتـیـان " س ک س " و مــشــروب ؛؛

مــا چـقـدر بـه سـادگـی نـیـاکـان خـودمـان خـنـدیـدیــم ،
روزی مــی آیـد کـه آیـنـدگـان بـه خـــرافــات مــا خـواهـنــد خـنـدیــد ؛

صـــآدق هــدآیــت

تــیـتـر روزنـــامــه ی صـــبــح :

مـــــادری فــرزنــدش را در خـــواب خـفـه کــرد . .

نـــمــیــدانــم . . .

دیــگـر رفــیــق بــی کــلــک کــیــســت . . . !

كـشـورى كـه اسـم قـبـرسـتـونـاش

پـيـشـوَنـد " بـهـشـت " رو يـدك مـيـكـشـه ،

مـعـلـومـه كـه زنـدگـى مـردمـش تـا قـبـل از مـرگ جـهـنـمـه . . . 

در شـهـر مـن ارزانـی بـیـداد مـی کــنـد

تـن ارزان اســت " خـــدا ارزان است " آبـرو ارزان اســت
و فـاحـشـه هـای ذهـنـی در کـوچـه و بــازار تـخـمـه مــی شـکـنـنـد .

عـشـق از خـیـابـان شـروع مـی شــود و پــایـانــش
در اتــاقـی تــاریــک روی تـخـتـخـواب اســت .

گـنـاه را رنــگ مــی کــنـنـد و بــه جــای خــدا مـی فــروشـنــد
نــگـاهـای هــرزه بـه مــادرهــا هـم رحــم نـمـی کـنـنـد
هـمـه یـک کـتـاب ِ مـقـدس دارنـد کـه سـالـهـاسـت خـاک مـی خــورد .

دیـگـر بـس اسـت مـن بــروم بـه گـنـاه هــایـم بـرســم ؛؛

گـیـر کــرده ام مـیـان
پـدری کـه از سـجـاده تـا سـرنـگـونـی خـدایـی پـیـش رفـت
کـه از پـس پـانـسـمـان جـیـبـهـایـش بـر نـیـامـد

و مــادری کــه پــدر را
بـه امـان هـمـان خـدا ســپـُـرد
تـا شـایـد بـیـخـیـال تـقـدیـری شـود کــه
زار نـــداری هــای شــوهــر را مـیـزنــد .

و مـن مـآنـدم و خـوابـی عـمـیـق و دیدن رویـاهـای تـلـخ و
یـک دنـیـا حـسـرت ِ بـر دل مــانـده
و روزگـاری سـخـت تــر از قـبـل ؛؛

سـقـف ِ خـانـه مـان ســوراخ اســت
ولـی در عـوض مـنـار هـای مـسـجـد ِ خـالـی سـر بـه فـلـک کـشـیـده .

هـمـسـایـمـان هـر سـال مـیـرود مـکـه و مـی گــویـد خـــــدا طـلـبـیـده .
خـدا خـسـتـه نـمـیـشـوی از قـیـافـــه تـکــراری ؟
دوسـتـانـت چـه قـیـافـه هـای خــاصـی دارنـد ..!

تـسـبـیـح و سـجـاده بـا اسـمـت ، چــه احـتـرامـی دارنــد .
اگـر دوسـت ِ بــی تـسـبـیـح قـبـول کـنـی مـن هـم پـایــه ام .

خــدا پـارتــی بــازی بــه عــرش هــم رسـیــده ؟
ایـن جـا مـی گـویـنـد بـرو دعـایـت را بـه فـلـانـی بـگـو او پـیـش خـدا آبـرو
دارد شـــایـد دعـایــت را پـذیـرفــت .

بــیـخـیــال . .
مـن بـه چـشـم ایـن جــمـاعـت ِ دیـوانـه کـــافـر شــده ام .

هــرگـز از مـرگ نـهـراسـیـده‌ام
اگـرچـه دسـتـانـش از ابـتـذال شـکـنـنـده‌ تــر بــود .

هــراس ِ مــن ، مـردن در سـرزمـیـنـی‌ اسـت
کـــه مـــزد ِ گــورکـــن

از بــهـــای آزادی ِ آدمـــی افــزون بـــاشــد ؛؛

کـسـی چـه مـی دآنـد شـآیـد خـیـلـی هـآ هـمـیـن جـآ
در هـمـیـن دنـیـا جـهـنـم را تـجـربـه کـرده انـد ؛
کـه حـالـا در ایـن بـهـبـهـه ی دیـن فـروشـی ِ دنـیـا پـرسـتـان
خـیـلـی راحـت از مـــرگ سـخـن بـه مـیـان مــی آورنــد ؛

و شـایـد خـیـلـی هـای دیـگـر هـم هـنـوز فـکـر سـاخـتـن
بـهـشـتـشـان بــاشـنـد بـه قـیـمـت ِ فـــروخـتــن ِ انــسـآنــیـت ؛؛

و عـده ای هـم خــود را بــه خـواب زمـسـتـانـی زده انــد
و حــالــا حـالــاهـا هـم قـصـد بـیـدار شـدن نــدارنــد ؛؛

مــی دانــی ! ؟ راسـتـش را بـخـواهـــی گــاهــی زمـــیـن
بـــرای خـیـلــی هــا بــر عــکـس مــی چــرخـد کــه هـمـیـشـه
مـشـکـلـات بـرایـشـان سـرازیــر مـی شـود و لـقـمـه نـانــی
بـرایـشـان بـه قـیـمـت فـروخـتـن کـُلـیـه تــمــام مــی شــود ؛
.

کـسـی چـه مـی دانـد شـایـد جـهـنـم ِ عــده ای هـمـیـن دنــیـاســت ...

بـه انـسـآن بـودنـت شـک کـن اگـر مـسـتـضـعـفـی دیـدی
ولـی از نـــآن امــروزت بـه او چـــیـزی نـبـخـشـیـدی

بـه انـسـآن بـودنـت شـک کـن اگـر چـآدر بـه سـر دآری
ولـی از زیـر آن چــآدر بـه یــک دیــوآنــه خـنـدیـدی

بـه انــسـآن بـودنـت شـک کـن اگـر قـآری قـرآنـی
ولـی در درک آیــآتـش دچــآر شــک و تــردیـدی

بـه انـسـآن بـودنـت شـک کـن اگـر گـفـتـی خــدآ تـرسـی
ولـی از تــرس امـوآلـت تـمــآم شــب نـخـوآبــیــدی

بـه انـسـآن بـودنـت شـک کـن اگـر هـر سـآلـه در حـجـی
ولـی از حـآل هـمـنـوعـت ســوآلـی هــم نـپـرسـیـدی

بـه انـسـآن بـودنـت شـک کـن اگــر مـــرگ مــرآ دیــدی
ولـی قـدر سـری ســوزن ز جــآی خـود نـجـنـبـیــدی

ﻣـﻌـﻨــآﯼ ﺍﻧـﺘـﻈـآﺭ ﺭآ ﺑــآﯾــﺪ ﺍﺯ
ﻣـــآﺩﺭآﻥ ِ ﺷــﻬـﯿــﺪآﻥ ِ گــمــنــآم ﭘـــﺮﺳـﯿـﺪ ؛؛

ﻣـآ ﭼــﻪ ﻣـﯿـﻔـﻬـﻤـﯿـﻢ ﻣـﻌـﻨـآﯼ ﺩﻟـﮕـﯿـﺮﯼ ﻏــﺮﻭﺏ ِ ﺟــﻤــﻌــﻪ ﺭآ ؛؛

هـــی زن
ﺭﻭﺑــﻨـﺪﻩ ﺍﺕ ،
ﺭﻭ ﺳـــﺮﯼ ﺍﺕ ،
ﺭﻭﭘـــﻮﺵ ﺍﺕ
ﻫـﻤــﻪ ﺭآ ﺑــﯿــآوﺭ ﺟــﻠــﻮﺗــﺮ ،
ﺗــﻨـﮓ ﺗـــﺮ ﮐــﻦ ،
تــیــره ﺗـــﺮ
ﺣـﺒـﺲ ﮐـﻦ ﺧـﻮﺩﺕ ﺭآ ﻣـﯿــآﻥ ﺍﯾــﻦ ﺗـﮑــﻪ ﭘــآرﭼــﻪ ﻫــآ
ﭘـﻨـﻬـآﻥ ﮐــﻦ ﺯﯾـﺒـآﯾـی هـآﯾــﺖ ﺭآ ،
ﭘــآﮎ ﮐــﻦ ﺧـﻠـﻘــﺘــﺖ ﺭآ ،
ﭼــآﺭﻩ ﺍﯼ ﮐــﻦ ﺑــﺮآﯼ ﺑــآﻧــﻮﯾــﯽ ﺍﺕ
ﺍﯾـــﻦ ﺭﻭﺯﻫـــآ ،
مـَـرد ﻫــآﯾــﻤـآﻥ ﺣـﺘـﯽ ﺑــآ ﭼـﺸـﻢ ﻫــﻢ
ﺍﺭﺿــــــآﺀ ﻣـــﯽ ﺷــﻮﻧــﺪ ؛؛

مادرم...
با چهره مهربانش...
صفای وجودش...
سنگینی سکوتش...
نجابت و غرورش...
زمزمه ی کلامش...
در جذبه ی محراب...
گستره وسیع جنت است...
و ما فقط مادر میخوانیمش...

ارزش * يــک ســآل * رآ دانـش آمـوزى كـه مـردود شـده مـى دآنـد .
ارز ش * يــک مـآه * رآ مــآدرى كـه فـرزنـدى نـآرس بـه دنـــیـآ آورده مـى دآنـد .
ارزش * يـک هـفـتـه * رآ سـر دبـيـر يـک هـفـتـه_نـآمـهمـى دآنـد .
ارزش * يـک سـآعـت * رآ عـآشـقـى كـه انـتـظـآر مـعـشـوقـش رآ مـى كـشـد .
ارزش * يـک دقـيـقـه * رآ شـخـصـى كـه از قـطـآر جـآ مـآنـده .
ارزش * يـک ثـآنـيـه * رآ آنـكـه از تـصـآدفـى مـرگـبـآر جـآن در بـرده مـى دآنـد . . .
بـــه خـــآطــر بــيـآوريــد . . .
كــه زمـــآن بــه خــآطــر هـيـچ كــس مـنــتــظـر نـمـى مــآنــد


وقـتـی بـچـه بــودم پــدرم مــی گـفـت :
هـر زمــآن خــودت بــه تـنـهــآیــی تـوآنـسـتـی
بـنـد کـفـشـهـآیـت رآ بـبـنـدی “ مـَــرد ” شــده ای !
امــآ مـن بـه پـسـرم خــوآهــم گـفـت ،
هــر وقـت تــوآنـسـتـی بـنـد کـفـشـهـآی
دوسـت دآشـتـنـی ات رآ خـودت بــآز کـنـی
و آن رآ بـه پـــآبــرهــنـه ای بـبـخـشـی
آنـــگــآه “ مـَـرد ” شـــده ای ! ! !

بــه ســلــآمــتــی ِ اونــآیــی کــه
جـــآی اعــتــقـآد بـــه بـهـشـت و جــهـنــم
و اون دنــــیــا ، ،
بـــه یـــه کـــم انــســآنــیــت
تـــوی ایــن دنــیــآ مـعـتـقــد هــســتـنـد . .

روياي خاكستري...
ما را در سایت روياي خاكستري دنبال می کنید

برچسب : نویسنده : 6royak779 بازدید : 92 تاريخ : جمعه 2 تير 1396 ساعت: 1:37